Κύματα

Λύματα

Σώματα

Πτώματα

Βελάζουν

Φωνάζουν

Αλαλάζουν

και τρώνε

μου μοιάζουν



Ευωδιάζουν

 

Στράφι μου λες πως πήγαν όλα
το ψωμί το κρασί και το κραγιόν
προπάντον το κραγιόν
αφού ούτε που τ' ακούμπησα
τα εκλεκτά εκείνα εδέσματα
στο μισοσκόταδο του τραπεζιού
που έκλεισα για μας τους δυο στου Γκάμπι

Όμως θυμάμαι καθαρά
κάθε μεζέ που δε δοκίμασα
όλα τα χείλη που δε φίλησα
κάθε μπουκάλι με κρασί που δεν άνοιξα
δεν είχε τέτοια στο τραπέζι μας

Τα είχαν πάει όλα στην παρέα απέναντι
τα πλούσια φαγιά, τα γλυκόπιοτα κρασιά
και προπαντός τα χείλη
που φιλούσα με τις ώρες στα κρυφά
όταν πήγα να πλύνω τάχα τα χέρια μου

Κάθε χρόνο
την ίδια μέρα
στράφι πηγαίνουν
όλα

Διαβάζω πα να πει κοιτάζω
τον ακροβάτη που παραπατάει στο σχοινί
γκρεμίζεται σηκώνεται και ξαναζεί
χίλιους και έναν έρωτες μαζί

Διαβάζω πα να πει
κοιτάζω ίσια, μπροστά, στην έρημο
το δέντρο που έσπειρα προχθές

Διαβάζω
πα να πει καλπάζω
μακριά από ράχες και βουνά
πάνω από κοίτες ποταμών
εκεί που πλένονται χιλιάδες
οι κόρες των ονείρων μου

Διαβάζω πα να πει σου μοιάζω όπως οι μπούκλες σου
στα κύματα
ή όπως η φωνή σου
στον αέρα
του χειμώνα

Διαβάζω πα να πει τρομάζω εμπρός στη γύμνια μου
και τη δικιά σου

Διαβάζω κι όμως εξακολουθώ
να σε χλευάζω κλέφτη
άνανδρε της σιωπής και της ακμής των εφήβων σκέψεών μου

Παρακμάζω
καθώς
διαβάζω
τα άδεια λόγια
τα διαγώνια

Η αφρόκρεμα της πασαρέλας

παρελαύνει μπροστά μου

κι είμαι τόσο παραγινωμένος

σαν τσόφλι από καρύδι

Η καρύδα στην ακρογιαλιά

είναι το πιο δροσιστικό φρούτο

μπορείς να αλοιφτείς με το ζουμί της

και να μασουλάς τα τσόφλια της

Το ίδιο κι αμυγδαλιά το χειμώνα

αν τη δεις ανθισμένη

νομίζεις πως είναι καιρός

ν' αρχίσεις να φλερτάρεις πολύχρωμα άνθη

Κι εγώ ανάσκελα

ξαπλώνω στο ταβάνι

κι αναπολώ τις μέρες

που ήμουν αυτοκίνητο